آرامش این دیرینه آبگیر که

                                   ـ منم ـ

                     به تلنگرخیالت موج آب شد

                                   رفت تا دور ، تا کرانه که

                                                          ـ تویی ـ

                         بازگشت تهی

  که مرا در قالب آدم بریزی

  آیا به لابه خواستم

  که ازظلمتم برکشی

  یادراینجا در این باغ دلگشا جایم دهی

  ...که مرا به غبارم بدل کنی

  مشتاق تسلیم ، و بازگرداندن آنچه دریافت داشته ام

  ناتوان از عمل به شرط هایی دشوار

  که اسباب رسیدن به خیری هستند

  که من درپی اش نبوده ام ؟؟؟ ...

                                                                                      (بهشت گمشده / میلتون) 

چقدر سخت است بی باکی وشجاعت،بی اعتمادی وتنفروقطع ناگهانی

باگذشته.امافقط ازچنین بذری است که حقیقت به دنیا می آید...

(چنین گفت زرتشت . نیچه) کافر

                          قندیل خواب راسلانه می سرود

                                         سرمای بی خیال

                                                      آرامش ازدرخت

                                                                  آرام می ربود

                                                    رنجورکوره ای،آرام می سترد

                                              درکنج گنبد

                                                            این قصه کبود ...

  آرام بودیم کنار هم رفیق وبه خاطرتمام دیروز اشکهایمان برپرده    

  نقره ای

   جاماند باصدای بی صدا...

  ومثل یک کوه بلند ماندیم بی آنکه به انتظار صبح شانه هایمان خموده

   شود وهنوز پی جوی هم آرام میگردیم درآستانه ی درد...

                                         پولاد درقلب و لبخند برلب 

                                         آری زمانی اینچنین میگفتم 

                ولی تقدیر چه بازیها دارد 

                            ببین چگونه ازپشت سر مرا غافلگیر کردند 

                                    اکنون میدان جنگ من 

                                     فاضلاب کنار خیابان 

                                     وخصم من یک گاری با بار هیزم است 

               به نظر بسیار منطقی ست 

               من همه چیز را از دست داده ام 

                                                 حتی 

                                                      مردنم را

                                                               (ادموندروستان)

 ری جیمز دین را همراه شورش هایم سایه کردم.کمی که پاهایم را رها

 کردم کاپولا را همراه شدم آنجلو پلوس را کمی جلو رفتم باچشم اندازی

درمه.با هیچکاک،تارکوفسکی،بیلی وایلر...آمدم تاموج نوراازپاریس

 نشینان به نظاره باشم وآرام سربر شانه های نئورالیسم چشمانم را

برپرده نقره ای حک کنم

وامروز سخت بر آنم با تنگنا،کندو،مهرگیاه،گوزنها،کافر،یک اتفاق ساده

 را ازسربگیرم تابیشتر همپای دونده باشم تاهیشه ی در پیش ...

                 در غربتی که رحم ندارد

                  پاهایم چه خسته میکشد مرا

                                 گویی کت بسته آمده ام

                                                از خم هرنا کجا  . . .

                     دیروز من که رفت

فردای من قهرکرده نمی آید

                                                -  تنها -

                      امروز من با ماندن همخوابه گشته است

                                                                             دلواپسم رفیق

                                                                                                ( از فرامرز در تهران )

گیتار. اماافسوس در باراندازسکندری خوردم وهم پالکی جیب برخیابان

 جنوب تاچشم اندازی در مه رفتم ...

کلمات مهربانند و زودبدست،

به سلام ات ایستاده اند

                            که براین پهنه می گستری

   یله برداغی تن فصل

              درهرم فصل.

        قطرات خورشید شوخ شوخ چشمانه درمیان ات دارند

       پیش می آیی

               ـ بودن ـ .

                         ودل به چنگ غنجی ابدی می فشرد .