قندیل خواب راسلانه می سرود

                                         سرمای بی خیال

                                                      آرامش ازدرخت

                                                                  آرام می ربود

                                                    رنجورکوره ای،آرام می سترد

                                              درکنج گنبد

                                                            این قصه کبود ...

  آرام بودیم کنار هم رفیق وبه خاطرتمام دیروز اشکهایمان برپرده    

  نقره ای

   جاماند باصدای بی صدا...

  ومثل یک کوه بلند ماندیم بی آنکه به انتظار صبح شانه هایمان خموده

   شود وهنوز پی جوی هم آرام میگردیم درآستانه ی درد...

                                         پولاد درقلب و لبخند برلب 

                                         آری زمانی اینچنین میگفتم 

                ولی تقدیر چه بازیها دارد 

                            ببین چگونه ازپشت سر مرا غافلگیر کردند 

                                    اکنون میدان جنگ من 

                                     فاضلاب کنار خیابان 

                                     وخصم من یک گاری با بار هیزم است 

               به نظر بسیار منطقی ست 

               من همه چیز را از دست داده ام 

                                                 حتی 

                                                      مردنم را

                                                               (ادموندروستان)

 ری جیمز دین را همراه شورش هایم سایه کردم.کمی که پاهایم را رها

 کردم کاپولا را همراه شدم آنجلو پلوس را کمی جلو رفتم باچشم اندازی

درمه.با هیچکاک،تارکوفسکی،بیلی وایلر...آمدم تاموج نوراازپاریس

 نشینان به نظاره باشم وآرام سربر شانه های نئورالیسم چشمانم را

برپرده نقره ای حک کنم

وامروز سخت بر آنم با تنگنا،کندو،مهرگیاه،گوزنها،کافر،یک اتفاق ساده

 را ازسربگیرم تابیشتر همپای دونده باشم تاهیشه ی در پیش ...

                 در غربتی که رحم ندارد

                  پاهایم چه خسته میکشد مرا

                                 گویی کت بسته آمده ام

                                                از خم هرنا کجا  . . .

                     دیروز من که رفت

فردای من قهرکرده نمی آید

                                                -  تنها -

                      امروز من با ماندن همخوابه گشته است

                                                                             دلواپسم رفیق

                                                                                                ( از فرامرز در تهران )