در غربتی که رحم ندارد

                  پاهایم چه خسته میکشد مرا

                                 گویی کت بسته آمده ام

                                                از خم هرنا کجا  . . .

                     دیروز من که رفت

فردای من قهرکرده نمی آید

                                                -  تنها -

                      امروز من با ماندن همخوابه گشته است

                                                                             دلواپسم رفیق

                                                                                                ( از فرامرز در تهران )